Vandaag was Femke jarig! Als cadeau gingen we een flink dagje uit: we vertrokken vanochtend om half acht (dat is in ons boekje behoorlijk vroeg voor tijdens een vakantie) richting Prince of Whales. Daar aangekomen zijnde, checkten we in voor onze Ultimate Day Tour!! Om kwart over acht stapten we aan boord van de Ocean Magic. Dit schip zou ons naar Victoria op Vancouver Island brengen. Voor de heenweg was voldoende tijd ingeruimd om eens stevig op orka-spotjacht te gaan. Na onze eerste bald eagles, een porpoise (die door Femke werd gespot), en een tocht tussen ruige eilanden door, kwamen we na een uur of twee een alleenstaande transient orka tegen. Zijn vin en een groot deel van de rest van zijn lichaam kwamen meerdere malen boven water. Het was erg bijzonder om een orka in het wild te zien. Het was wel een beetje ver weg (de boot moest minstens 100 meter verwijderd blijven), maar de rust waarmee hij boven kwam en weer onderdook was prachtig te zien. Een half uurtje later kwamen we een resident groep tegen: de J-pod, zoals deze groep genoemd wordt. Ook hier waren we redelijk ver van verwijderd, maar dat mocht de pret niet drukken. Aan alle kanten van de boot doken orka's op: alleen, in groepjes van drie, met z'n tweeën, een moeder met een kleintje. Op een bepaald moment kwam er een, na later bleek, 24-jarige orka, genaamd Mike, recht op de boot af. Helaas dook hij onder en kwam niet meer binnen ons zicht boven. Hoe dan ook, het was geweldig om zo veel orka's bij elkaar te zien. Nadat we een half uur van al deze natuurpracht hadden genoten, voeren we door naar Victoria, alwaar wij van boord gingen om eens even een potje heerlijk te lunchen bij Bard & Banker op Government street. Na een wandelingetje van een uur door het centrum voegden we ons in een tourbusje dat ons naar de Butchart Gardens bracht. Dat waren mooie tuinen zeg, nou. Het was tevens erg warm, dus er moest gelato aan te pas komen om ons vrolijk en koel te houden. Om half vijf gingen we weer aan boord de Ocean Magic die ons in de Japanese Garden op kwam halen. We zagen enkele harbour seals en een hele verzameling kwalletjes. Halverwege de tocht terug naar Vancouver kwamen we een klein plezierscheepje tegen met vier dronken, Amerikaanse, rentenierende bejaarden die geen brandstof meer hadden. Het feit dat ze tevens geen communicatiemiddelen tot hun beschikking hadden, maakte dat we de coastguard moesten inschakelen en een minuut of twintig moesten wachten tot de sleepboot er was. Toen we eindelijk weer door konden, gingen we als een speer naar Vancouver en genoten we volop van de eilanden, zee, de zon en de wind. Terug in Vancouver waren we voldaan en verbrand. Na ons omgekleed te hebben zijn we een verjaardagshapje gaan eten bij de Cactus Club Café. Voor Femke uiteraard de kip en een overheerlijke key lime pie toe. En zo kwam er een eind aan de langste verjaardag van Femke haar leven. 
p.s. bedankt lieve Tim, voor deze geweldige verjaardag!